We moeten nog nadenken over de opstelling

Nadenken over de opstelling? Dat doet toch de teamleider. In het beste geval mag je als speler een voorkeur uitspreken waar, wederom in het beste geval, naar geluisterd wordt. Dat betekent dat je dan misschien je voorkeurs kleur krijgt, wit of zwart, waarna de tegenstander dan toch weer een opening op het bord weet te krijgen die je niet kent of waar je een hekel aan hebt. Van dattum dus. Maar dit keer heeft de teamleider wel degelijk geluisterd. Hij had zichzelf namelijk niet opgesteld. Non-playing captain, zoals we dat dan noemen. In het grijze verleden hebben we die wel meer gehad en doorgaans heeft dat een positief effect op de teamprestatie. Ook deze keer, want we hebben gewonnen, de eerste punten zijn binnen. Of onze teamleider zelf voor zijn non-playing gekozen heeft of dat dit op advies danwel verzoek van andere is gedaan laat ik in het midden. Maar productief was het wel.

Maar dat is niet de opstelling waar ik het over wil hebben. Waar ik het over wil hebben is de opstelling in de zaal. Voor het eerst speelden we met 20, jawel TWINTIG!!!!, borden in de grote zaal van het BSD. Ons eerste team, ons tweede team en het NBSB team, tezamen 20, jawel TWINTIG!!!!, borden. De opstelling, toen ik binnenkwam was niet helemaal naar mijn smaak. Als het ware drie rijen waarbij bord één van het eerste team als een soort van locomotief voorop stond gevolgd door de zeven andere borden. Bord één van het tweede team begon dan op de tweede plaats in de tweede rij en zo door. Dat hoort niet. Teams horen netjes gescheiden te zijn. Het niveauverschil moet zichtbaar zijn in de opstelling van de speeltafels (ik weet het, ik maak hier geen vrienden mee, maar het moet gezegd). Dat is dus nog aangepast. Ieder team zijn eigen rij. Maar dan staan er acht tafels achterelkaar. En dat is dan weer net iets teveel om de spelers tussen te proppen. Dat is pragmatisch opgelost door de tafels verspringend te plaatsen. Wat weer het volgende probleem opleverde. Vanuit het eerste team was er geen goede doorgang naar de bar, het toilet kortom de zaal uit. Met dank aan Rowan, die in het tweede team zo goed was binnen tien minuten te verliezen (dat had echt niet gehoeven hoor!, zo erg was het nu ook weer niet) en daarmee een doorgang te creëren is dat probleem ook opgelost. Mijn voorstel is om bij de volgende ronde vier tafels aaneengesloten tegen de muur te zetten. De eerste twee rijen zijn dan voor het eerste team, de volgende twee voor het tweede team en de laatste rij voor het NBSB team. Dat levert, denk ik, ruim voldoende zit en loopruimte op voor alle spelers.

En dan de wedstrijd zelf. De eerste vijf borden speelden remise. Dus de winst komt van de onderste borden.

Bord 1: Ad speelde tegen Nico Schouten, een nestor in het Brabantse schaak. Ad werd naar eigen zeggen in de opening voor het eerst geconfronteerd met het slaan op c5 (1. d4 Nf6 2. c4 c5 3. dxc5) en wis niet goed hoe hij daarmee om moest gaan (zijn openingskennis is nu eenmaal beperkt). De partij heeft hem geleerd dat met de dame op c5 terugslaan waarschijnlijk niet de beste weg. Nochtans is hij nooit echt in gevaar geweest en daarmee een degelijke remise.

Bord 2: Bij Feike ging het lange tijd gelijk op maar  de engine laat weer eens zien hoe moeilijk het eindspel is. Zowel wit als zwart hebben, door misrekeningen van de tegenstander de mogelijkheid gehad hier en daar het evenwicht te doorbreken en, mogelijk winnend, voordeel te halen. De einduitslag, remise, is daarmee min of meer terecht.

Bord 3: Stan speelde een niet zo lange partij waarbij er naar mijn idee niet zoveel gebeurde wat dan als vanzelf naar remise leidt.

Bord 4: Sander speelde naar mijn idee een typische Sander partij. Wat is dat, een typische Sander partij? Dat is een partij waarbij de dames het vrij snel voor gezien houden, rocheren doorgaans wordt overgeslagen en er via allerlei vreemde pionnenstructuren een moeilijk eindspel ontstaat. Dat laatste was dit keer niet het geval. Naar mijn mening werd er nogal lang doorgespeeld in een potremise eindspel met ongelijke lopers. Of dit in opdracht van een van de aanwezige teamleiders was of vechtlust van de spelers weet ik niet. Maar remise was het eindresultaat.

Bord 5: Nico speelde geen partij. Althans de acht of negen zetten die gedaan werden voordat het notatieformulier van een half werd voorzien kun je niet zo noemen (Rowan zou dat wel gewild hebben, denk ik 🤔)  

Bord 6: Mijn partij was volgens Ad een typische Duquesnoy partij. Een muur van pionnen die onstuitbaar naar voren rolt en in een aanvalsgolf de tegenstander dreigt te verpletteren. Dat laatste had ik moeten doen. Ik heb verscheidene mogelijkheden om de partij fraai uit te maken laten liggen. Ik had waarschijnlijk weer last van het bekende euvel dat ik de luxe van de stelling niet aankon. Desalniettemin ging mijn tegenstander op de 64^ste zet mat.

Bord 7: Lars wist zichzelf door goed spel in een iets beter eindspel, loper tegen paard in een min of meer open stelling, te manoeuvreren. Met een tegenstander in tijdnood nemen de kansen dan al snel toe. Zo ook hier. Zijn tegenstander maakt een blunder waardoor Lars van het ene op het andere moment twee pionnen voor kwam te staan en de stukken de doos in konden.

Bord 8: Robert verloor. Ik heb geen idee hoe of waardoor. Dus meer dan deze constatering kan ik niet doen.

De kop is eraf. De eerste punten zijn binnen. Het degradatie spook woont vooralsnog in Oss en niet in Waalwijk, maar handhaven wordt nog hard werken.

Partijen zijn voor een deel hier terug te vinden.