De terugreis
De terugreis is een film die eigenlijk gaat over een heenreis naar oude, naar later blijkt inmiddels overleden, vakantievrienden. Het is een reis terug naar het verleden, in meerdere opzichten. De terugreis die ik hier bedoel is eigenlijk gewoon een terugreis, zoals van “We gaan naar huis”. Hoewel de heenreis ook eigenlijk weer een terugreis was. Want we gaan weer naar Sas van Gent, althans we speelden tegen Sas van Gent, drie om precies te zijn, maar we gingen naar ’t Meulengat in Sluiskil, alwaar we eerder gespeeld hebben. Altijd gezellig en een volle zaal want Sas van Gent, eerder een virtuele club dan een werkelijk bestaande club, speelt met vier teams in de KNSB competitie en als die thuis spelen dan is het volle bak met 64 schakers en een echte officiële arbiter aan het werk. Dat laatste was ook de reden dat ik onze teamleider , Hans Sinnige, een echt, officieel, volledig ingevuld, met spelers en KNSB nummers, wedstrijd formulier heb gegeven, zodat hij eindelijk, voor het eerst sinds lang, geen raar kladje bij zich had, en een professionele indruk kon maken. Waar zijn de tijden gebleven dat hij een mooi bruin schooltasje bij zich had met daarin de reglementen, het competitieboekje, notatieformulieren en allerlei andere onzinnige benodigdheden bij zich had? Nu heeft hij alleen nog maar pennen bij zich, heel veel pennen, wat wel weer makkelijk is als je net zoals ik een keer geen werkende pen bij je hebt.
Het is alleen zo’n takke eind rijden. En rij je heen nog op doorgaans zonnige dagen. Het zal met de zuidelijke ligging van het Zeeuwse Vlaanderen te maken hebben. Op de terugweg is het al snel donker. Daar komt nog bij dat hele delen van de weg in onderhoud zijn, vooral in het begin en op de terugweg dus op het eind wat dan ook weer niet aan de snelheid waarmee je thuiskomt bijdraagt. Bleek achteraf dat de A59 op de heenweg eigenlijk gewoon open was, dus de weliswaar korte omweg over de Hank had niet gehoeven. Anderzijds kon Hans nu drie keer over de Heusdense brug heen wat toch ook weer wel iets heeft.
Terug was voor ondergetekende andere koek. Dat kwam dan weer door de Chinees. Ik had besloten mee te gaan Chinezen want, terug wordt laat, vrouwlief eet sowieso dan alleen en een koude opgewarmde prak had ik niet zo’n zin in. Daarnaast is Chinezen altijd gezellig en het is een goede ouderwetse Chinees. Dat ik de enige nul aan tafel zou zijn had ik vooraf natuurlijk niet voorzien maar ze hebben mij ontzien, mijn teamleden mede Chinezers, waarvoor dank heren.
De terugreis was anders. Want daarvoor was de A59 wel afgesloten. Verder zat er nog een andere hobbel in het verschiet. Nico was de eerste chauffeur. Die reed gewoon naar huis en gooide mij en Lars voor de deur uit zijn auto. Overigens ging dat wel op een uiterst vriendelijke manier waarbij de TomTom van Nico nog zo vriendelijk was “Welkom thuis” te roepen voordat de auto werd uitgezet toen hij voor de deur stopte. Een functionaliteit die voor alle inzittende als een volslagen verassing kwam. Dat thuiskomen was, nadat wij bij de afsluiting van de A59 waren aangekomen, nog een hele tocht over verlaten industrieterreinen, onverlichte polderwegen (bekend bij Lars vanwege dat hij naast schaken schijnt te fietsen), een afgesloten dijk bij Waspik die toch begaanbaar bleek en ander verkeerstechnisch ongerief voordat we bij Nico voor de deur stonden. Daarna overgestapt in de auto van Lars want die moest nog naar Meteren en dan ligt Oudheusden min of meer op de route. Ware het niet dat natuurlijk de A59 en de halve polder is afgesloten zodat de weg langs het voormalige Snoekse niet gebruikt kan worden. Dus moesten we langs Bol.com en aldaar gehuisveste arbeidsmigranten, die buiten zaten te roken, en het was geen zware shag konden we in het voorbijgaan constateren, via onverlichte polderwegen langs het gemaal om uiteindelijk mij rond de klok van 21:30 thuis af te zetten. Het zijn Bossche reizen, dit soort wedstrijden … hoewel … Den Bosch zelf is slechts een kilometer of tien bij mij vandaan. Te voet is dat sneller te doen dan Sluiskil met de auto.
Robert en Stan reden op eigen gelegenheid en zijn veel eerder vertrokken dan wij. Dus die zullen ook wel sneller thuis zijn geweest. Ik begreep overigens dat Stan uit Deventer moest komen. Dat is helemaal van de andere kant van de wereld. Spelen tegen Sas van Gent in Zeeuws Vlaanderen is vooral reizen. Maar hoe ging het schaken dan?
Feike op bord 1 heeft het lang geprobeerd. In eerste instantie dacht hij dat hij een beter lopereindspel had en misschien was dat ook zo maar of het voldoende voor winst was is maar zeer de vraag. Het resterende pionneneindspel heeft hij nog lang geprobeerd maar meer dan remise is het volgens mij nooit geweest. Het slot gaf we een aardig patje.
Stan was niet voor niets uit Deventer gekomen. Het was overigens wel weer een typische Stan partij voor zover ik het kon bekijken. Waar stukverlies in de vorige ronde zijn deel was werd het nu stukwinst.
Sander was een typische Sander partij. Misschien moet de conclusie zijn dat iedere speler een soort van eigen stijl heeft die leidt naar stellingen die typisch zijn voor die stijl. Het werd een eindspel waarbij Sander met een paard een betere pionnenstelling tegen een loper met een slechtere pionnenstelling moest spelen en, naar mening van de omstanders duidelijke winstkansen had, misschien zelfs gewonnen stond. Het werd remise.
Nico is zijn repertoire aan het vernieuwen, lijkt het. Of hij speelt met wit en zwart tegenwoordig dezelfde opening. Dat scheelt in het onthouden van zetten, zou je denken. Maar nu kwam hij via een omweg in een stelling die wel heel erg veel kenmerken van een Franse doorschuiver had. Daar heeft Nico niet veel kaas van gegeten en toen hij na 8 pionzetten en 4 loperzetten in een partij van 14 zetten bedacht dat het zijn stelling niet was bood hij remise aan. Zijn tegenstander, inmiddels ook aardig in de war accepteerde. De engine gaf later aan dat de beslissing van Nico terecht was vanwege een score van -2. Het besluit om de remise aan te nemen is daarmee minder gelukkig.
Lars speelde een degelijke partij. Zijn tegenstander koos voor Scandinavisch, een opening die op onze vereniging ook bij een aantal spelers tot het standaard repertoire behoort. Op mijn opmerking dat ze misschien wel 40 zetten theorie hadden gespeeld kwam het gevatte antwoord dat ze niet eens zoveel zetten hadden gedaan. In gelijke stand, naar ik vermoed, werd tot remise besloten.
Ik zelf speelde ook een typische mezelf partij. Dat zijn doorgaans interessante partijen. Zo ook deze behalve dan dat het resultaat tegenviel. Het ging lang gelijk op maar waar ik wat behoudender had moeten spelen probeerde ik initiatief te krijgen. In lichte tijdnood overzag ik een paardvork waardoor de stukken gelijk in de doos konden. Maar er moet gezegd dat mijn tegenstander toen al een dusdanige aanval had dat het resultaat waarschijnlijk toch die kant op zou zijn gegaan.
Ook Hans speelde zijn gebruikelijk stijl, namelijk aanvallen en kijken waar het eindigt. Zijn analyse is dat hij mogelijk ergens gewonnen heeft gestaan maar dat uiteindelijk de partij in remise verzande. Opgemerkt moet worden dat Hans tijd te over had en zijn tegenstander met minuten op de klok worstelde. Met de 30 seconde bonus per zet is tijdnood niet echt meer aanwezig maar toch moet Hans eens leren om in dat soort situaties er gewoon een kwartiertje voor uit te trekken om eens te kijken wat nu een goed plan zou kunnen zijn. Wat dat betreft mag hij een voorbeeld aan Feike nemen.
Robert kreeg een gelijke stelling op het bord maar liet een stuk ongedekt staan. Dat kon de stelling niet hebben.
Met twee verloren matches op een rij beginnen we ergens onderaan te bungelen. Dat kan niet de bedoeling zijn. Handhaving lijkt toch wel het minste wat we moeten kunnen bereiken.
De partijen (ook andere) zijn hier te vinden (overigens is de verzameling niet volledig, waarbij aangetekend dat een volledige verzameling wel mijn streven is.
Valt allemaal niet mee met de Wollukers.
Ook 2e en 3e team (Dat is lang geleden dat we zoveel teams hadden.) een (dikke) nederlaag.
Volgende week de avondteams (Ook die hebben we inmiddels TWEE.), wellicht dat dan de matchpunten mee naar Wolluk gaan.
BTW: Bedankt Joost voor het vermakelijke verslag.