Met de neus in de Spaanse boter
Dat er een vervolg zou komen op de schaakvakantie van vorig jaar (lees gerust terug: verslag één, twee en drie) stond direct na thuiskomst uit Brugge eigenlijk al vast. Die heerlijke ervaring van een weeklang schaken en vakantie vieren smaakte toen al naar meer. Met een overdaad aan mogelijke toernooien om uit te kiezen, bleef het oog voor dit jaar het langst hangen op Oviedo. Ingrediënten: Negen ronden in het Spaanse Asturië. Een groot en breed deelnemersveld. Spelen in een indrukwekkende speelzaal van architect Calatrava. De culinaire hoofdstad van het Spanje. Qua klimaat milder dan de ziedende hitte die de rest van land nogal eens teistert, het is een beetje het Schotland van Spanje. En rechtstreeks te vliegen vanuit Amsterdam. Oviedo dus, vamos! Hierbij het eerste verslag in een vermoedelijk drieluik, met hierin te lezen: het reisgenootschap, het WK voetbal en de eerste drie rondes.
Speelzaal
Reisgezelschap
Schakers zijn van nature solitaire wezens. De partijen en hersenspinsels in stilte, of hooguit met inwendige stemmen besproken. Winst wordt weliswaar graag breed uitgemeten, maar het werkelijke genot alleen beleefd. Nog extremer is het verlies. De puurheid van ellende, zelfwalging en neerslachtigheid moet de schaker zelf dragen. Er is hooguit de blik van herkenbaarheid van de medeschaker. Maar dat betekent natuurlijk niet dat rondom die partijen geen interactie en gezamenlijkheid bestaat. In de Brugse avonturen las u over heerlijke gezamenlijke etentjes, met daarin ruimte om de partijen, de levens en al wat daarin voorkomt gezamenlijk te beschouwen. Dat gaat bij dit Spaanse avontuur niet anders zijn; het reisgenootschap is zelfs uitgebreid!
Niet uit politieke overwegingen, maar wel uit lezersbehoud: eigen volk eerst! Dus welke Waalwijkers vindt u hier terug? Allereerst onze undercover Waalwijker Feike. Undercover, want aangemeld als Barendrechter. Al jarenlang bezoeker van zomertoernooien in België, met wisselend succes, maar aanhoudend plezier.
De andere Waalwijker is Ad, schrijver dezes, ik zei de gek. Voor mij is het mijn tweede zomertoernooi, na de heerlijke Brugse week van vorig jaar. Ik vermoed een correlatie tussen de resultaten en het plezier tijdens deze week, waardoor ik ga proberen wederom flink wat punten te scoren.
Derde en laatste Nederlander op de lijst is Derk Dekker, collega van Feike bij EPO en bloedfanatiek schaker en organisator. Ook Derk heeft al aardig wat internationale schaakavonturen achter de rug en spreekt zowaar een woordje Spaans.
Derk heeft daarnaast zijn IJslandse vriend Oddgeir uitgenodigd. Oddgeir bestiert het IJslandse Bayern München van de schaakcompetitie en speelt niet onverdienstelijk zijn partijen mee.
Vlnr: Feike Liefrink, Oddgeir Ottesen, Ad Kroot, Derk Dekker
Reyes Del Mundo
Het gezelschap trof elkaar al op de zondag voorafgaand aan het toernooi. Zondag 19 juli. Voor de Spanje voor altijd in de geschiedenisboeken. Want waar onze oranjekoorts al weer een tijdje weggezakt was, rammelde de Spaanse Furia Roja vrolijk verder door het toernooi. En toen het hen lukte om zand in de Franse aanvalsmachine te strooien, stond vast: wij zien de WK finale met Spanje, in Spanje! Met de neus in de boter!
Tapas etend op het terras, zagen we een lange stoet aan rood-geel-rood voorbij komen. Lamine Yamal, Pedri, Torres op de shirtjes. Een kleine pijnscheut in het geheugen bij een Iniesta achterop. Af en toe een dappere Argentijnse Messi tussen de zichtbaar zenuwachtige Spanjaarden. Na het eten sloten we aan op het massale plein om de wedstrijd te volgen. Een stuk meer ontspannen dan 16 jaar geleden… Maar ook voor ons plezier fijn dat ze het wederom af konden maken! Vier bierdouches verder (twee afgekeurde goals, 1-0 en laatste fluitsignaal) vertrokken we weer richting hotel in de hoop een dag later een nog laveloze Spanjaard achter het bord te treffen.
Dag 1
Dat Schotland van Spanje namen ze bij de opening wel erg serieus. De plaatselijke doedelzak harmonie sierde de opening op met enkele fraaie composities. In deze enorme hal kwam dat nogal galmend over. Je moet ervan houden…
En dan ronde 1: een Zwitsers toernooi betekent grote ratingverschillen in het begin en dat was hier niet anders. Ditmaal alle vier met een favorietenrol aan de start. Ratingverschillen van 300 – 400 elopunten en dus allemaal een must-win scenario. Zonder al te veel problemen werden die punten ook bereikt. Heel veel meer valt daar ook niet over te schrijven… Het levert voor morgen de klassieke Zwitserse jojo op: voor de Nederlanders allen een IM als ontbijt, voor Oddgeir een wat afgezakte CM.
Nabeschouwing in het hotel
Dag 2
In de tweede ronde werden we weer met beide benen op de grond gezet. Die meesters weten natuurlijk wel wat ze doen en stiekem doen die hetzelfde als wij (rond de 2000 ELO) doen tegen spelers rond de 1600. Stukken goed neerzetten, foutje afwachten en toeslaan. Het enige verschil is dat die foutjes wellicht een paar slagen dieper zijn. Schaaktechnisch hebben deze spelers echt een ander niveau van begrip van het spel. Dat werd me met name in de analyse weer eens ontzettend duidelijk. Het besef dat zij op exact dezelfde manier eraf gaan tegen de topgrootmeesters maakt des te nederig en helder waar je zelf staat in de voedselketen. Dat is niet aan de top.
Ad Kroot (1990) – IM Marcos Lianes Garcia (2396)
In mijn partij kwam ik overigens uitstekend uit de opening en heb ik vrij lang het momentum kunnen behouden. Maar toen dat eenmaal draaide, was het ook vrij snel over. In Feike’s partij viel vooral een esthetisch fraaie zet van zijn tegenstander op. Deze galoppeerde een wit paard naar d7, dat op vier verschillende manier geslagen kon worden. Feike, door niets van zijn stuk te brengen, koos ervoor om het daar te laten staan, waarna er abrupt nog een toren naast werd gezet.
Feike Liefrink
Derk had lang te maken met een erg vervelende toren op Derks tweede rij. Precies toen Derk dacht dat gedoe achter zich te kunnen laten, overzag hij een direct beslissende zet. Beslissend op de IM manier: gedwongen afwikkelen naar een gewonnen toreneindspel. Ook Oddgeir kon het niet bolwerken tegen zijn tegenstander, waardoor we alle vier weer terug jojo-en en ons voor ronde drie weer in de favorietenrol mogen wringen.
Twee rondes op een dag, deze keer, dus na de ochtend nog eens aan de bak in de namiddag. Voor mij een compleet onbekende opening en daarin heb ik het toch wat te tam aangepakt. Gelukkig pakte mijn tegenstander het eveneens niet voortvarend aan en nadat er wat stukken zijn geruild, mocht ik in deze stelling met een leuke combinatie de partij winnen. In het volgende verslag post ik de oplossing.
Zwart speelt en wint
Derk en Oddgeir wonnen vlot hun partij door positioneel voordeel steeds verder uit te buiten. Beiden kozen voor een pionnetje winst en namen geen onnodige risico’s om deze verder naar winst te brengen.
Zoals we kennen van Feike was hij lang bezig. Langer dan ook hemzelf lief was, want het was bepaald geen stelling waar je eens goed voor wilt gaan zitten. Flink wat uren vol in de verdediging, een kwaliteitsoffer om je oren en dan in tijdsnood de juiste zetten zien te vinden. Feike’s tegenstander wilde de kool en de geit en had beter één van beide kunnen redden. De noodzakelijke handrem in de vorm van eeuwig schaak werd niet aangetrokken, waardoor Feike zelfs de kans kreeg (en greep!) om op de counter de kale zwarte koning mat te zetten.
Allevier dus op 2 uit 3. Of zoals Meatloaf al zong: Two out of three ain’t bad. Ik schrijf dit vlak voor de vierde ronde, waarin we allemaal iets interessants voor ons neus krijgen: niemand wil ruilen met Feike die geloot werd tegen een 1600 rated jochie uit India. Oddgeir krijgt de Spaanse vrouwelijk hoop voor de toekomst. Derk krijgt zijn tweede IM; waar Feike eerder van verloor. Zelf mag ik tegen een 1800 rated Spanjaard die een aantal jaar geleden nog boven de 2100 stond.
Op naar de volgende partijen! Vamossssss!!
Plaats een Reactie
Meepraten?Draag gerust bij!