Ad toch …
Op donderdag 5 februari was het dan weer zover, avondteam. Gezien de veranderde sluitingstijden van de sporthal beginnen we eerder. De competitie begint om 20:30 en avondteams moeten om 20:15 beginnen om niet in de problemen te komen met de sluitingstijd. U raad het al. Onze tegenstanders waren ruimschoots op tijd en onze teamleider was min of meer onvindbaar met als gevolg dat dat we ongeveer gelijk met de competitie, en daarmee een kwartier te laat, startte. Overigens heeft dit niet tot problemen geleid.
Tegen ’t Paardje A waarmee we het hele tweespan nu gehad hebben. Eerst de pony’s, want wat zijn kleine paarden anders?, in Made bij de voetbalclub en dan nu de pony’s op bezoek in Waalwijk naast de voetbalvelden. Er zijn meer overeenkomsten. Voor de verenigingen hadden de uitslagen hadden net zo goed andersom kunnen zijn. Beide keren werd namelijk gelijk gespeeld. Hoewel onze speelzaal zich op de donderdag aardig begint te vullen is het nog niet krap (als u wilt weten waarom ik dit vermeld moet u nog even dit verslag teruglezen). Verder zijn er niet zoveel overeenkomsten.
Verschillen waren er wel. Zo won ons vierde bord, Hans Sinnige, vorige keer wel. Deze keer echter niet. We weten allemaal dat Hans een aanvallende speler is en graag offert. Dat dit doorgaans, maar vaak ook niet overigens, tot spectaculaire partijen leidt (soms lijdt) en er altijd wel wat te beleven is was dit nu niet het geval. Nu kwam het stukoffer ook wel heel snel. Zo snel dat het gerucht gaat dat het gewoon stukverlies was, een domme slordigheid in de opening. Voor mij herkenbaar, ik deed dat vorige week in de competitie ook maar mijn tegenstander was zo vriendelijk het over het hoofd te zien.
Nu is dat vermeende offer nog niet zo erg want Hans weet daar dan wel weer een soort van draai aan te geven maar zijn tegenstander paste nog twee tactieken toe die Hans standaard in verwarring brengen. Ten eerste begon hij heel lang na te denken. Dat mag natuurlijk het is tenslotte eigen tijd en is doorgaans wel prettig want dan ontstaat tijdnood. Maar Hans kan daar niet zo goed tegen. Zeker nadat een onverlaat hem vertelde dat tijdnood goed is want dan doe je gewoon de beste zet omdat er geen tijd is om over alternatieven na te denken. En wat dan gebeurd is dat Hans zich laat meesleuren door de tijdnood van de tegenstander maar, wegens eigenlijk nog voldoende tijd, op twee benen hinkt. En dat andere been is dan het alternatief wat half doorgerekend wordt en uiteindelijk niet goed blijkt te zijn.
De andere tactiek was het remiseaanbod. Tot twee keer toe en Hans weet zich daar geen raad mee. In plaats van aan te nemen verkeerde hij op dat moment, vermoedelijk door een slechts half doorgerekend alternatief, in de veronderstelling beter, zo niet gewonnen, te staan. Saillant detail is dat bij aanname we gewonnen zouden hebben, maar dit terzijde. Hiermee dus ook de uitslag verklapt, Hans verloor.
Ik mocht de vereniging op bord drie vertegenwoordigen. Het werd een complexe partij gelijk al vanuit de opening. Er was veel te doen in het centrum met een continue dreiging van vervelende penningen omdat mijn koning en dame op één lijn stonden en zwart verschillende plannen kon ontwikkelen om de e-lijn, waar beide stukken keurig in lijn stonden, te openen, met desastreuze gevolgen voor mij. Dat culmineerde in een stukoffer van wit, eigenlijk twee achter elkaar maar ik voelde mij genoodzaakt voor de veiligheid er maar gelijk een terug te geven. Uiteindelijk, toen de kruitdampen waren opgetrokken, had wit materieel gezien voldoende compensatie door een overschot aan pionnen tegen een zwart paard. maar positioneel schortte er nog wel en nodig aan waardoor zwart naar een eenvoudig te winnen eindspel kon afwikkelen.
Overigens kwam in deze partij onderstaande stelling voor, wat toch ook weer een overeenkomst was met de wedstrijd tegen ’t Paardje B.
Want daar kwam ongeveer hetzelfde voor, maar dan anders.
Sander, bord twee, stond goed, voor zover ik kon beoordelen. Misschien niet gewonnen maar zijn tegenstander had de nodige problemen en die kostte veel tijd. Ook daar bij de tegenstander tijdnood. Maar Sander zag geen kans daar gebruik van de maken en heeft nog ergens remise aangeboden. Zijn tegenstander, geïnspireerd door Hans?, was zo vriendelijk het af te slaan en verloor alsnog de partij.
En dan hebben we nog Ad, gelouterd in Wijk aan Zee, sinds kort (maar inmiddels misschien niet meer) een ELO van 2000+. Ad begon, op het door hem verdiende bord één, goed met een opening waar hij zich in heeft gevonden.
Iedereen herkent natuurlijk aan de eigenschappen van de stelling welke opening het is. Het alom bekende Wolga gambiet. Het enige gambiet met zwart dat als correct mag worden beschouwd in de zin van dat het zwart zeer goede kansen geeft en voor wit lastig te bestrijden is. En hier ging het, door de onnauwkeurigheid van wit, nog best wel goed met zwart.
Maar dan gaat het snel bergafwaarts en komen we in onderstaande stelling terecht.
En op dit cruciale moment stond onze teamleider net toe te kijken en hoorde Ad zachtjes mompelen, “Ad toch …”. En in die zachte mompel zit alles opgesloten wat wij schakers zo goed herkennen. Zelfwalging, wanhoop, zoals Donner ooit schreef,
“De schaker die zijn partij verloren heeft – wie zal hem beschrijven? Ik heb hem zien staan, verlamd. Het publiek was allang vertrokken, de lichten waren uit, en toch zat hij stijf in zijn stoel te staren naar het lege bord, omdat hij Lg2 over het hoofd had gezien. Een geval van complete versteening, terwijl omstanders fluisterden en op hun tenen liepen. Ik heb hem horen smeken om straf in godslasterlijke taal. Hij was Ph5 vergeten, en in zijn wanhoop riep hij de vernietiging over zichzelf af. Spottend verwierp hij onze troostende woorden en eiste beledigingen en straffen. Van een afstand, vol afschuw, heb ik hem in orgastische woede zien vloeken dat hij zijn geslachtsdelen zou afscheuren, omdat hij Df6 in plaats van Db6 had gespeeld.“
De niet te beschrijven teleurstelling in het eigen kunnen, het willen stoppen met het spelen van het spel, het willen springen van een dak. Kortom alles wat nodig is om dit pijnlijke moment zich niet te laten vastzetten in je systeem. Want nog jaren later doemen hiervan nachtmerries op.
Gelijk spel was de einduitslag, net als de vorige keer. Drama was er dus ook, dat was de vorige keer minder. We kijken uit naar de volgende ontmoeting.
Plaats een Reactie
Meepraten?Draag gerust bij!