Te ver?
Ze gaan te ver! Echt, het gaat nergens meer over. Veel en veels te ver. De mensheid kent geen maat. Geen hier_moet_ik _stoppen gevoel. Geen idee van waar de grenzen liggen. Waar de redelijkheid het verliest van de belachelijkheid. .
Laat me illustreren
- Als de skischansspringers (dit woord bestaat echt!) hun piemels vergroten (Dat doen ze met waterinspuiting??? Net alsof er geen voor de hand liggende veel eenvoudiger en tevens fijnere methode bestaat!!) teneinde een iets groter pak te moeten teneinde optimalere luchtweerstand te krijgen teneinde iets verder te springen, is dat een duidelijk voorbeeld van te ver gaan. Al jaren geleden zag ik een krantenstrip suggereren dat een staat van opgewondheid bij schaatsers tot verbeterde tijden zou lijden. Nog een voordeel dat mannen structureel hebben over vrouwen die mogelijk iets met glijchemie kunnen overwegen.
- Ik zie (en dan met name in de 1000 mtr vrouwen) dat het thema “Waar handen”? (op de rug danwel ergens anders) niet geleid heeft tot een duidelijke keus. Opmerkelijk. Daar moet toch aan te rekenen zijn? Ik kan mij zelfs voorstellen dat het ontbreken van armen voordelig is en tot topsportamputaties leidt.
- Bij het omlaag sleeën lijkt mij dat er een gewicht-aspect speelt (overigens ook bij dat schansgespring). Als zwaar goed is, waarom zien we dan geen kolossen omlaag komen? En als dat niet zo is, en dus mager wint, waarom zien we dan geen gratenpakketten winnen?
- Het is natuurlijk onzin om met dat langlaufen een geweer mee te zeulen. Fiets op de nek zijn wij als veldrijders-natie (waarom is dat geen olympische sport? Kan Matthieu ook eens wat winnen!) wel gewend, maar een geweer zien we niet vaak. Ik zou een combinatie adviseren: Fiets + geweer en dan rennend/rijdend op bewegende doelen schieten. We moeten het niet onnodig makkelijk maken, toch?
- De pakken bij het snelschaatsen (dit ter onderscheid van kunstschaatsen!) zitten strak. Je kunt geen adem halen in zo’n pak. De lange-afstandschaatsers zijn dus met name getraind op het inhouden der adem. De voor de hand liggende volgende stap is natuurlijk het naakt-schaatsen. Waarbij met messen op de daarvoor meest geëigende plaatsen in ende op het lichaam ribbels zijn gekerfd teneinde turbulente luchtstromen te creëren?
- Sinds Joost ons in WaZ verblijdde met het edele spel der tafelcurling beschouw ik mij als deskundige ter zake. Echt, die bezems, wat een techniek. Zou dat nu echt veel uitmaken? Water/ijs weerstand etc.. Boeiende materie. Vorm der bezem, temperatuur van het ijs/water. Echt ingewikkeld. Bovendien moet niet onderschat worden hoe moeilijk het is de steen niet te raken. En dan allemaal op het o zo gladde ijs. Waarop die curlingers op schoenen schaatsen zonder mes. Heel dat klapschaats gedoe belachelijk gemaakt. Gewoon op je schoenen. Ik zie zelfs mogelijkheden om op blote voeten te schaatsen. Gaan de grootvoeten voordeel hebben, dat wel.
- Laat me nog even over dat acrobatengedoe op snowboards praten. Echt, die kunnen er wat van. Maar wat is nu het voordelig effect van zo’n afzakbroek. Zou naakt springen ook hier niet de voorkeur genieten? Van mij in ieder geval wel!!!
- Nog eentje dan: Shorttrack! Zouden er een aantal mensen gedacht hebben: Hee, we gaan met meerderen in de baan. Elkaar lekker in de weg rijden!? En dan doen we het op een korter rondje en dan noemen we het nog ook zo. Ooit zal er vermoedelijk nog_shortertrack gecreëerd worden bestaande uit louter scherpe bocht. Schaatsen krom en elk pootje over.
Ik zou nog makkelijker veel langer (zij die mij kennen weten dit) kunnen doorgaan, maar misschien ga ik dan te ver. En dat is precies het punt: WE GAAN TE VER!! Vroeger, echt vroeger, toen ook de wilde olifanten nog overvlogen, deden we alles in sportbroek en t-shirt. Na het koeien melken. Zelfs trainen werd toen als onsportief beschouwd. Je kwam, zo van den boerderie, onder de koeien vandaan, en hup, even stukkie schaatsen, en terug. Dat waren pas amateurs. Dat waren de echte tijden. Echt, alles alleen maar op talent. Maar ja, toen was het nog wel eens koud. Moesten we wel eens langs elf steden schaatsen. Die tijd is geweest. Komt ook niet meer terug.
Nu is alles wetenschappelijk onderzocht. De beste wax voor de skie-en (?). de optimale lichaamsbouw voor de schaatsers. Echt, Jutta heeft haar lippen niet voor niets laten vergroten en draagt al die zwartigheid niet per toeval. Naast de mooie uitloopeffecten zal het gerust een luchtweerstandseffect hebben. Voeding, training, uitrusting, echt alles wordt aangewend om beter te presteren. En hoe creatiever de sporter, hoe dikker het reglementenboek. Waarin precies staat omschreven wat er niet mag. Alles wat niet in dit boek staat, mag dus wel. En wordt ook geprobeerd, onderzocht en bij succes aangewend.
De vraag “wanneer zijn we te ver gegaan”is ook politiek maatschappelijk relevant. Het moge duidelijk zijn (ik moet het echt even over Trump hebben) dat ICE te ver is gegaan. Gewoon mensen doodschieten en dan proberen je eruit te bluffen door hen als gevaarlijke terroristen te bestempelen lukt zelfs Trump niet meer. Tav Groeland was het ook duidelijk te ver (alhoewel dat land in de buurt ligt). Dreigen met het leger tegen een bevriend land slechts omdat je het land wilt hebben kunnen slechts de Russen zich permitteren. Komt Trump niet mee weg. Die tarieven beginnen ook tegen te werken. Vertaalt zich op korte termijn in inflatie die de Amerikanen zelf moeten betalen. Dat hoeft alleen door onderzoek bevestigd te worden en einde verhaal.
Klimaat is lastiger. Klimaatbeleid kost geld en als de anderen dat niet doen brengt je dat dus in een concurrentieel nadeel. Waarheid als een koei. Dus je moet het of niet doen (Kan op lange termijn rampzalig zijn dus is wel een risicovolle gok) of je moet het met zijn allen doen. Dat kan alleeen als er mondiale speldregels voor gemaakt en afgedwongen worden (VN?!?). Dan kom je verder. Maar zolang als er nog een paar kunnen afwijken heb je dansende poppen.
Nog even over onze schrijfster. U weet wel, uit de vorige 3 verslagen mijner hand. Die heeft hele andere problemen. De groep tijdstilstaanders is langzamerhand zo groot geworden dat het beeld ontstaat dat zij de normalen zijn. Das een interessant thema. Wat is normaal? Wat wij als zodanig definiëren. En het andere is abnormaal, daardoor fout en daardoor slecht en daardoor basis voor uit moord-en roeiereij. Dat is de gebruikelijke gang van zaken. Hier ontstaat nog een ander probleem. Als je elke dag in dezelfde dag zit raken de voedselbronnen op. Er kan gewoon tegen het oneindige verbruik niet tegenop geproduceerd worden. Zouden onze Wageningse vrienden zelfs een uitdaging in vinden. De oplossing van deze thematiek vinden we hopelijk in het laatste deel. Want ik ben van deze septologie nu aan het laatste (5???) deel toe.
Ik ben (als we het dan weer over de Olympische spelen mogen hebben) in het algemeen een fan van jurysporten . Zoals bv halfpipe(?). Waarom halfpipe? Anders zie je (en met name de jury) niets!! Ook schaken zou jurysport moeten zijn. En dan bedoel ik natuurlijk in de klassieke (itt de vrije!) stijl. Ik beweer altijd (met name tegen de onwetenden die altijd vragen: hoeveel zetten vooruit?? Mijn standaard antwoorden: een partij of 6 danwel ik denk alleen zetten achteruit. Wat had ik gespeeld moeten hebben!) dat ik erg GOED kan schaken maar ook erg goed SLECHT kan schaken. Briljante zetten worden afgewisseld met dramatische zetten en meestal (altijd!) zijn die laatsten bepalend. Ik verlies dus bijna altijd door domme knoeizetten die brillantie afwisselen. Waarschijnlijk is dat mijn fout. Je moet niet naar briljante zetten zoeken, je moet een samenhangende partij spelen rond een strategisch thema. Daarin spelen positionele en strategische elementen en niet de waarde van een individuele zet. De partij als geheel in plaats van een verzameling goede zetten. Dit hardop zeggende hoor ik bijna Joost praten, die altijd naar postionele meesterwerken zoekt ipv tactisch hakkerij.
Maar het een hoeft het ander niet uit te sluiten. Ik pleit (naast het win/verlies gedoe) voor een jury die de mooiste zet benoemt (en beloont). Zet!!!, ipv partij!!!. Het gaat in deze benadering om de schoonheid van de individuele zet. Das natuurlijk iets totaal anders. Eerlijk gezegd moet ik bevestigen dat de realiteit van mijn prestaties de afgelopen tijd me tot deze nieuwe benadering dwingt. Ik verlies alles en tegen iedereen maar speel wel mooi!! Zou toch ook iets waard moeten zijn, niet?
In deze benadering zou bij het schaatsen bijvoorbeeld de esthetische waarde van de schaatsstijl beoordeeld moeten worden. Niet de snelste tijd (wel een beetje doorschaatsen natuurlijk), maar het mooist geschaatst. Mooie techniek tegenover lompe kracht. Het klinkt allemaal wat vergezocht, maar dat vond men ook van de gedachte om te gaan racen op een korter rondje en dat is toch redelijk succesvol gebleken.
Bovendien heeft winnen verliezen als nadeel. Als ik win, verlies jij. Een bijzonder destructief en agressief principe. Als Trump (daar is hij weer) Amerika groot wil maken, moeten anderen kleiner worden. Althans zo redeneert hij (denk ik). Maar Amerika moet niet groot willen worden, maar beter, mooier etc… dat gaat niet per se ten koste van den ander.
Sterker nog: een kunstwerk op het schaakbord maak je met zijn tweeen. Zo ook in het schaatsen. Een mooie race behoeft minimaal 2 schaatsers. Waarom niet beide belonen, ipv slechts de voorste.
Ter illustratie van deze gedachte hier 2 hoogtepunten uit 2 partijen uit de match waarover dit verslag behoort te gaan Prachtige partijen die beide voor de schoonheidsprijs in aanmerking zouden behoren te komen. Wij wonnen er een en de anderen wonnen de ander, maar daar gaat natuurlijk niet om.
Eerst de eerste (anders hadden we hem wel de tweede kunnen noemen, maar laat me het nu maar niet nog ingewikkelder maken):
In deze stelling, waarin wit toch echt wel ietsje minder staat, weet hij met g5!! Een gevaarlijke aanval te creëren die de zwartspeler (vele zetten later) het hoofd kost. MOOIE ZET.
Nog mooier was (en werd) het hier:
In een omgekeerde geweigerd Benko-gambiet achtige is een chaos ontstaan. De bleek de spelers echter nog niet genoeg. Werkelijk waar, in deze pot zitten NUL saaie zetten. Elke zet wordt er iets gedaan. Hier moet bijvoorbeeld beide spelers continu rekening houden met La6-offers. Hier acht wit het genoeg (hij was zoiezo niet krenterig met materiaal!!) en speelt hem. Een werkelijk meesterwerk ontstaat met als hoogtepunt de volgende stelling (die hieronder volgt):
Hier lijkt wit rendement op zijn offer gehad te hebben. Kijk eens wat een aanval. Maar toch heeft hij hulp van zwart nodig. De stelling is volgens de meest gangbare software absoluut gelijk!! Je gelooft het toch niet?? Zwarte koning naar d of e8 en het kon zo maar eens remise geworden zijn. Maar door Tg8 (?) weet de zwart_speler de Loper op c6 (Tcc6!) te verliezen en aldus de gehele partij. Mooi hoor.
Schaken blijkt kunst! De laatste partij (waarin het niet vermelden van wie_wit_en_wie_zwart dus geen toeval ende tevens volkomen irrelevant is) krijgt van mij de schoondheidsprijs. Een grotere eer is (danwel wordt) voor beide spelers nauwelijks denkbaar…
De match overigens, was uit tegen SvG-3. Vroeger het witte paard geheten. Nu was dat ook zeker te ver (de ervaren lezer begreep reeds dat dit de achterliggende reden voor de verslagtitel is). 150 km en bijna twee uur sturen heen en evenzo terug. Pffffff. Bijna (echt, bijna) in Belgie. Dit gaat overduidelijk ende veels te ver. We moeten echt in een andere pool zien te komen want deze afstanden zijn fnuikend.
OK, Natuurlijk verloren we. Maar wel slechts bijna. En maar met 7 spelers, want een aantal van ons vond het dus echt te ver. Dat is eigenlijk nog niet zo verkeerd. Laat me U kort de partijen beschrijven:
Stan won mooi. Zijn partijen kenmerken zich door volop dynamiek en turbulentie. Moeilijk zijn stellingen te wegen, maar zijn partijen zijn altijd interessant. Er gebeurt veel en meestal is Stan degene die het langst eind getrokken heeft. Zo ook hier.
Feike won een taai eindspel. Terwijl de hele zaal leeg (4 externe teams levert 4×16=64 partijen. Leek Tatachess wel!) was waren slechts den onzen, den hunnen en de scheidsrechter nog aanwezig. Feike houdt van dit soort eindfases. Gaat er nog eens recht voor zitten en weet zelfs in beginnende tijdnood geen fouten te maken. Mooi ende knap punt
Sander speelt remise. Dat doet hij wel vaker. Is niets mis mee. Natuurlijk heeft winnen de voorkeur maar had eerlijk gezegd het gevoel dat hij op het eind minder stond. Beetje ingemetseld. Uitstekend halfje dus.
Nico en Joost wonnen gezamenlijk de schoonheidsprijs en 1 punt.
Invaller Ad deed zijn best (bedankt Ad) maar kon tegen dit geweld niet op. Weet van zijn partij niet veel maar weet wel dat hij (overigens: net als ik) vrij snel klaar was.
Ik bespeelde een Belgische Dame. Nu weten we sinds Donner dat dames niet kunnen schaken(????). En tav Belgen heb ik ooit (in een niet onbelangrijke speech voor een internationaal gezelschap) gezegd dat als de domste Nederlander naar België emigreert dat dan de gemiddelde intelligentie in beide landen stijgt. (boeiend genoeg dankte de enige Belg in de zaal me achteraf voor dit compliment). En verbleef ik bij te melden dat we tav onze andere buren nog wel naardere dingen grappen (ik werkte voor een Duitse firma, dus 50% van het publiek was Duits en die kunnen humor niet waarderen. Vandaar dat ik niet verder ging. De Amerikanen hadden de grootste lol, dat dan weer wel). Nou, ook hier zijn de tijden veranderd, want ze speelde foutloos en hakte me er rap af. In een wat ongebruikelijke opening bleek ze veel meer ervaring te hebbe als ik en daarnaast schaakte ze ook nog beter. Rappe nul.
Ik moet ophangen. De spelen eisen aandacht. Werkelijk waar, elke dag gaan ze nog verder. Wel uitermate boeiend om als publiek zijnde te aanschouwen.
Ondertussen natuurlijk gewoon verblijvend en U ook informerend:
Hans Sinnige
Hans, je hebt jezelf weer overtroffen!